saatlerdir boş sayfaya bakıp,ne yazsam diye düşünüyorum.Aslında çok saçma günün %80 ini kendi kendime söylenerek,küfrederek ve bokumu çıkartmak için dram filmleri izleyerek geçiriyorum. okadar çok ağladım ki yazacaklarımda gitti.zaten nezaman ağlasam bütün öfkem gidiyor.dünyanın en görkemli kavgalarını sırf muhatabımla görüşmeden önce ağladığım için ileri bir tarihe kaç kez erteledim kim bilir..ama son 1 ay ilaçlarımı bıraktığım için içimde "herkese içimden geçenleri söyleyebiliim yeaa,artık insanları kırmıycam diye nazik davranmayacağım yeaaa" gibi bazı kararlar cereyan etsede ben kendimi tanıyorsam en fazla böyle ilaç bırakıp,evde kendi kendime söylenirim.

neyse kısacası sokuyum sizin kıristmıs havanıza.hepinizden nefret etmemle etmem bi ilaca bakar.bye.